K1 a kickboxing: czym się różnią? Formuły kickboxingu

Dwie walki w tym samym ringu mogą wyglądać zupełnie inaczej, choć obie to kickboxing. W jednej zawodnicy tną się kopnięciami w uda, w drugiej wchodzą w zwarcie i biją kolanami, a w jeszcze innej nikt nie schodzi kopnięciem poniżej pasa. To nie przypadek, tylko formuła, czyli zestaw zasad, według których toczy się walka.

Czym różni się K1 od kickboxingu?

K1 to nie osobny sport, tylko jedna z formuł kickboxingu. Kickboxing to cała rodzina formuł: full contact, low kick, K1 oraz formuły z lekkim kontaktem. Pytanie „K1 czy kickboxing” przypomina więc pytanie „sprint czy lekkoatletyka”.

Od pozostałych formuł ringowych K1 różni się trzema rzeczami:

• Kolana: w K1 wolno uderzać kolanem, w full contact i low kick nie.
• Klincz: w K1 dozwolony jest krótki, aktywny klincz do 5 sekund, w pozostałych formułach sędzia od razu rozdziela zawodników.
• Kopnięcia w nogi: w K1 i low kicku są dozwolone, w full contact wolno kopać tylko powyżej pasa.

Łokci nie ma w żadnej z tych formuł. Poniżej rozpisuję każdą z nich po kolei.

Nazywam się Marcin Kujawa i prowadzę treningi kickboxingu w Szczecinie. W 2022 roku zdobyłem Mistrzostwo Polski w formule low kick, a swoje walki zawodowe stoczyłem w K1. Mam za sobą około 40 walk amatorskich i 4 zawodowe. W tym artykule wyjaśnię Ci, czym różnią się poszczególne formuły, co wolno w każdej z nich i jak zmienia się przygotowanie do walki.

Kickboxing to nie jeden sport, tylko rodzina formuł

Pod słowem „kickboxing” kryje się kilka konkurencji, które mają osobne przepisy, osobne mistrzostwa i osobnych mistrzów. Dzielą się na dwie grupy:

• Formuły ringowe: full contact, low kick i K1. Walczy się w ringu, pełnym kontaktem, a walka może skończyć się przed czasem.
• Formuły z ograniczonym kontaktem: light contact, kick light i point fighting. Tu liczy się przede wszystkim technika, szybkość i punkty, a siła uderzenia jest kontrolowana.

W tym tekście skupiam się na ringowych, bo to o nie pytacie najczęściej.

Full contact: wszystko powyżej pasa

Najstarsza z formuł ringowych. Walczysz pięściami i kopnięciami, ale wolno atakować wyłącznie powyżej pasa. Nie ma kolan, łokci ani walki w zwarciu.

Brak kopnięć w nogi bardzo zmienia sposób poruszania się. Możesz stać wyżej i pracować na dystansie, bo nikt nie podcina Ci ud. W full contacie widać dużo wysokich kopnięć i szybkiej pracy rąk.

Low kick: nogi wchodzą do gry

Low kick to full contact plus kopnięcia w uda, zadawane także goleniem. Kolana i klincz nadal są zabronione, ale samo dopuszczenie ataków na nogi zmienia walkę o 180 stopni.

W tej formule zdobyłem Mistrzostwo Polski, więc powiem Ci wprost, gdzie leży sedno: w low kicku kluczowa jest praca na nogach i umiejętność blokowania low kicka, bo mocne kopnięcie w udo to punkt. Jeśli nie umiesz odebrać kopnięcia goleniem i tylko uciekasz, przegrywasz rundy, nawet gdy trafiasz rękami.

Stąd bierze się typowy obrazek z tej formuły: niższa postawa, więcej pracy bioder i ciągła gotowość, żeby podnieść kolano do bloku.

K1: kolana i najwyższe tempo

K1 to formuła, w której walczę zawodowo i moja ulubiona. Do uderzeń rękami i kopnięć dochodzą uderzenia kolanem oraz krótki klincz. Regulamin Polskiego Związku Kickboxingu dopuszcza w K1 „aktywny klincz” trwający maksymalnie 5 sekund, czyli złapanie przeciwnika po to, żeby zadać cios, a nie po to, żeby się trzymać. Nie ma za to łokci, rzutów ani chwytania nogi.

Kolana zmieniają dystans. W low kicku zwarcie jest przerywane przez sędziego, a w K1 to moment, w którym możesz wygrać rundę albo dostać kolanem na wątrobę. Dlatego walki w tej formule są tak intensywne.

Formuły z lekkim kontaktem

Jeśli chcesz startować, ale nie chcesz wymiany ciosów z pełną siłą, masz do wyboru formuły z ograniczonym kontaktem:

• Point fighting: walka zatrzymywana po każdej akcji, liczy się czysto trafiona i szybka technika.
• Light contact: walka ciągła z kontrolowanym kontaktem, ale poniżej pasa atakować nie wolno. Celem są głowa i tułów.
• Kick light: to samo tempo co w light contact, tylko że do gry wchodzą nogi.

To dobre miejsce na pierwsze starty, szczególnie dla młodzieży i osób, które chcą sprawdzić się w rywalizacji bez pełnego kontaktu.

Kick light: zasady

Kick light to formuła pomyślana jako etap pośredni między light contact a low kickiem. Przepisy WAKO mówią o tym wprost: walczy się technikami z low kicka, ale muszą być dobrze kontrolowane.

Walka jest ciągła i toczy się w biegnącym czasie, przerywa ją tylko komenda sędziego „stop” albo „break”. Sędzia prowadzący nie ocenia zawodników, pilnuje wyłącznie przepisów. Punkty przyznaje trzech sędziów punktowych, elektronicznie albo klikerami.

Co wolno atakować:

• głowę: przód, czoło i boki,
• tułów: przód i boki,
• udo: od wewnątrz, z zewnątrz i od tyłu,
• stopę, ale wyłącznie podcięciem „but w but”, od kostki do połowy łydki.

Czego nie wolno:

• uderzać kolanem ani łokciem,
• łapać, trzymać i rzucać,
• bić pięścią w nogi,
• kopać w kolano i poniżej kolana,
• kopać prosto ani z boku w udo, więc atak na nogę to kopnięcie okrężne,
• atakować przodu uda kopnięciem z obrotu,
• uderzać backfistem, także z obrotu.

Jest jeszcze jeden zapis, który w praktyce decyduje o wyniku: kopnięcie w udo, które przeciwnik świadomie zablokuje, nie daje punktu. Liczy się realny blok, a nie zwykły krok w bok. Dlatego w kick light nie wystarczy rzucać low kickami, trzeba trafiać czysto.

Sprzęt jest ten sam co w light contact: kask, ochraniacz na zęby, rękawice, obowiązkowe owijki na dłonie, ochraniacz na krocze dla wszystkich, nagolenniki i ochraniacze stopy. Kobiety dodatkowo ochraniacz na piersi. Startować mogą kadeci starsi (13 do 15 lat), juniorzy (16 do 18), seniorzy (19 do 40) i masters (41 do 55).

Kick light a light contact: jedna różnica, która zmienia wszystko

W light contact celem są wyłącznie głowa i tułów, poniżej pasa atakować nie wolno, a jedynym wyjątkiem jest podcięcie. W kick light dochodzi udo i to wystarcza, żeby walka wyglądała zupełnie inaczej: musisz pilnować dolnej linii, odbierać kopnięcia goleniem i inaczej ustawiać nogi. To dokładnie ten problem, który czeka Cię potem w low kicku, tylko przy kontrolowanej sile uderzenia. Stąd nazwa „etap pośredni”.

Porównanie formuł ringowych

Co wolno	Full contact	Low kick	K1
Ciosy rękami	Tak	Tak	Tak
Kopnięcia powyżej pasa	Tak	Tak	Tak
Kopnięcia w uda	Nie	Tak, także goleniem	Tak, w całą nogę
Uderzenia kolanem	Nie	Nie	Tak
Klincz	Nie	Nie	Tak, aktywny, do 5 sekund
Łokcie i rzuty	Nie	Nie	Nie

W amatorskich walkach ringowych obowiązkowy sprzęt to kask, ochraniacz na zęby, rękawice, ochraniacz na krocze, nagolenniki i ochraniacze podbicia stopy. U zawodowców ochraniaczy na nogi już nie ma.

Jak zmienia się przygotowanie do walki

To nie jest tak, że trenujesz „kickboxing” i startujesz w dowolnej formule. Przygotowanie wygląda inaczej:

• Do low kicka kładę nacisk na pracę nóg, odbieranie kopnięć i wytrzymałość ud. Musisz umieć blokować, bo każde przepuszczone kopnięcie to punkt dla rywala.
• Do K1 dochodzi praca w zwarciu, kolana i jeszcze wyższe wymagania kondycyjne, bo tempo tych walk jest najwyższe.
• Do full contactu więcej pracy nad wysokimi kopnięciami i poruszaniem się na wyższej postawie.

Najczęstszy błąd początkujących zawodników

Widzę to regularnie: początkujący nie potrafią przeskakiwać z formuły na formułę. Zawodnik przyzwyczajony do full contactu wchodzi do low kicka i po dwóch rundach ledwo stoi, bo nie ma nawyku obrony nóg. Albo odwrotnie, ktoś z low kicka staje w K1 i nie wie, co robić w zwarciu.

Dlatego przed startem trzeba trenować pod konkretne przepisy, a nie „ogólnie”.

Od czego zacząć starty?

W Polsce młodzi zawodnicy często zaczynają od walk w light contact, żeby oswoić się z rywalizacją. My mamy inne podejście: preferujemy startować jak najszybciej w twardych formułach ringowych, czyli w K1 i low kicku. Oczywiście dopiero wtedy, gdy zawodnik jest na to gotowy technicznie i kondycyjnie.

Jeśli nie planujesz startów, możesz w ogóle nie wybierać formuły. Na treningu rekreacyjnym uczysz się techniki, kombinacji i pracy na tarczach, a przepisy zaczynają mieć znaczenie dopiero przed pierwszą walką.

Najczęstsze pytania o K1 i kickboxing

Czy K1 i kickboxing to to samo?

Nie do końca. K1 to jedna z formuł kickboxingu, obok full contactu i low kicka. Każda walka w K1 jest kickboxingiem, ale nie każdy kickboxing to K1.

Czy w K1 są łokcie?

Nie. Uderzenia łokciem są w K1 zabronione, tak samo jak rzuty i chwytanie nogi. Łokcie są dozwolone w muay thai, o którym piszę w artykule Kickboxing, muay thai czy boks.

Czy w K1 są kolana?

Tak. Uderzenia kolanem to główna różnica między K1 a pozostałymi formułami ringowymi. Wolno też wejść w krótki, aktywny klincz, maksymalnie na 5 sekund.

Czy w kickboxingu są kolana?

Tylko w formule K1. W full contact i low kick uderzenia kolanem są zabronione.

Czy w kickboxingu są łokcie?

Nie. W żadnej z formuł ringowych kickboxingu, czyli w full contact, low kick i K1, nie wolno uderzać łokciem.

Co to jest low kick?

Low kick to kopnięcie w udo przeciwnika. Tak samo nazywa się formuła kickboxingu, w której takie kopnięcia są dozwolone, a kolana i klincz już nie.

Czym różni się K1 od muay thai?

W muay thai dochodzą uderzenia łokciem i rozbudowany klincz. W K1 łokci nie ma, a klincz jest ograniczony do krótkiej akcji zakończonej ciosem.

Czy w kick light są low kicki?

Tak. Udo jest w kick light celem dozwolonym: od wewnątrz, z zewnątrz i od tyłu. Nie wolno natomiast kopać w kolano ani poniżej kolana, a kopnięcia proste i boczne w udo są zabronione.

Czym różni się kick light od light contact?

Zasięgiem ataku. W light contact wolno atakować tylko głowę i tułów, poniżej pasa nie, z wyjątkiem podcięcia. W kick light dochodzą kopnięcia w udo. Poza tym obie formuły są ciągłe, z kontrolowanym kontaktem i punktacją trzech sędziów.

Czy w kick light wolno uderzać kolanem?

Nie. Kolana i łokcie są w kick light zabronione, tak samo jak chwyty, trzymanie i rzuty. Uderzenia kolanem dozwolone są tylko w formule K1.

Chcesz trenować pod konkretną formułę?

Większość osób, które trafiają na ten tekst, nie mieszka w Szczecinie. Dla Was mam pracę online: układam indywidualny plan treningowy pod Twój cel, poziom i sprzęt, który faktycznie masz pod ręką, z analizą postępów co dwa tygodnie i stałym kontaktem ze mną. Plan treningowy to 200 zł miesięcznie, razem z planem żywieniowym 350 zł. Warianty i szczegóły znajdziesz w cenniku.

Zanim cokolwiek kupisz, możesz wziąć darmowy jadłospis na 3 dni: 2500 kcal, 12 przepisów ze zdjęciami i lista zakupów.

Jeśli jesteś ze Szczecina, treningi indywidualne prowadzę w klubie High Kick Gym przy placu Kilińskiego 3. Jesteśmy tylko Ty i ja na profesjonalnie wyposażonej sali, bez tłumów i bez czekania na sprzęt. Przy starcie w zawodach przygotowujemy się pod konkretną formułę i jej przepisy. Więcej na stronie Kickboxing Szczecin.

Jeśli dopiero wybierasz sport, zajrzyj do artykułu Kickboxing, muay thai czy boks, a jeśli zastanawiasz się nad ryzykiem, do tekstu Czy kickboxing jest bezpieczny?.

Źródła przepisów: Regulamin K-1 Style Polskiego Związku Kickboxingu, Regulamin Light Contact PZKB oraz przepisy WAKO, rozdział 5 (Kick Light) i rozdział 4 (Light Contact).

Zrób pierwszy krok

Napisz do mnie, opisz swój cel, a powiem Ci, od czego zacząć: od spokojnego treningu technicznego czy od przygotowania pod pierwszy start.

Do zobaczenia na sali!